CD's te koop bij Porgy en Bess

Uit Pianowereld:

De pianist heeft het zelf over "het legendarische” concert in Terneuzen, een van
de concerten uit de VPRO/Boy Edgar-tournee die ik met mijn trio deed eind 2007."
Het concert is vastgelegd op de cd Reflections en iedereen kan nu horen dat dit
de beste cd is die Van den Brink met bassist Hein van de Geyn en drummer
Hans van Oosterhout maakte.
Reflections mag op een lijn gesteld worden met bijvoorbeeld cd's van Brad
Mehldau!
In de bij deze cd verpakte dvd zegt de pianist: "Mijn piano is een spiegel die als
ik thuis ben steeds tegen me lijkt te zeggen: Je kunt het beter. Je kunt het mooier.
" Wie Reflections beluistert, betwijfelt dat.
De pianist boort zijn arrangeertalent aan in ‘Cheek to Cheek’ dat als een nieuwe
song opbloeit.  
Van den Brinks composities ‘ For Horace (Silver)’, het wonderschone’ Leavin' en
‘En Vacance’ (met alle in tempowisselingen geduide stemmingen) bewijzen
bovendien zijn vermogen volgroeide composities af te leveren.

Bert van den Brink is blind geboren. Daarom kan bij zeggen dat bij met zijn oren kijkt.
De dvd biedt vooral opnamen uit 2007 en 2008 (in bet Utrechtse Conservatorium en bij Gino Vannelli in de USA).
Een geluidsopname van bet NCRV-radioprogramma  'Onder de Hoogtezon'  is ook bewaard.
 "Een C", antwoordt de 7-jarige Bert als de interviewer op een glas tikt.

Klaas Koopman
Challenge Records CHR 70153

Recensie Koen Schouten in De Volkskrant:

Daar zit Bert van den Brink in het pikkedonker. Alleen het display van zijn opnameapparaat geeft licht. De pianist speelt Mercy, mercy van Cannonball Adderley. Daarna zet hij het op zijn site, onder de noemer ‘Bert’s Bytes’.
Elke week staat er iets nieuws. Een improvisatie, een flard van een gedachte vertolkt op de piano, een liedje geïnspireerd door vogels of een stukje klassiek.
De muziek van Van den Brink is altijd werk in uitvoering. Hij speelt geen vlekkeloos afgeronde verhalen. Losse eindjes zijn er, rommeltjes en onduidelijkheden die je zelf mag invullen. Bert van den Brink is niet van het grote gebaar of de waanzinnige vernieuwing. Hij zoekt de menselijke maat.

Daar vertelt de pianist leuk over in de documentaire My Piano Is A Mirror die bij de cd Reflections zit. Dat is een begeesterde liveopname van een concert in Jazzclub Porgy & Bess in Terneuzen in 2007, met Hein van de Geyn en Hans van Oosterhout. 

Uit hetzelfde jaar is de documentaire van Annelotte Verhaagen, het jaar dat Van den Brink flink in de aandacht stond omdat hij de VPRO/Boy Edgar Prijs ontving. Overal mocht hij vertellen over zijn muziek, maar ook over zijn blind zijn. Het hoort erbij, al laat de pianist in subtiele bewoordingen blijken altijd op zijn hoede te zijn. Zeker als hij populaire musici als Dee Dee Bridgewater of Gino Vannelli begeleidt. ‘Ik let heel sterk op de binnenkant. Anders loopt de wereld over mij heen.’

Rencensie Ton Ouwehand in Twentse Krant Tubantia:

Avontuurlijk DIG d'DIZ  

Omdat de fans een jaar of vijftien op het derde tastbare levensteken van het
jazztrio DIG d'DIZ hebben moeten wachten, is er een gratis dvd in het doosje
gestoken. Kun je zien wat je hoort.

Baritonsaxofonist Jan Menu is een eigen jazzlabel begonnen onder de naam
Dig Diz Music. Genoemd dus naar dat geweldige trio waarvan hij al meer dan twintig jaar deel uitmaakt. In de eerste worp van het label, direct een langverwachte derde cd van het trio met Menu, bassist jan Voogd en gitarist Maarten van der Grinten. Opnamen die vier jaar geleden zijn gemaakt. En als bonus voor het lange wachten een dvd met opnamen van een concert dat het trio in augustus 2007 in het Concertgebouw in Amsterdam gaf.
Uit zowel de dvd als de cd blijkt dat DIG d'DIZ na al die jaren een fris, spontaan en avontuurlijk trio is gebleven. Drie topmuzikanten die mooie, slechte, grappige en ongrappige ingevingen tot inspirerende muziek ombuigen. Ze houden elkaar muzikaal scherp, de pesten elkaar, de vullen elkaar aan, bieden elkaar tegenspel. Leggen muzikale verbanden tussen zaken die geen verband hebben. Knap staaltje om zowel het vierde deel uit de eerste symfonie van Mahler op een geloofwaardige manier naast This Strange Effect van Dave Berry en een hoekig stukje Thelonious Monk te plaatsten. Er gebeurt van alles onder de oppervlakte terwijl degene die oppervlakkig wil luisteren ook gewoon aan z'n trekken komt. Die hoort gewoon de gedreven knorrende bariton van Menu, de stevige baslijnen van Voogd en aanvullend gitaarspel van Van der Grinten.